صدای کار

تهران- سه فیلم «سقف»، «آرام‌بخش» و «خواب» با وجود برخورداری از ایده‌های اولیه قابل توجه و بازیگران شاخص، نتوانستند مخاطبان و منتقدان را با خود همراه کنند. اما اشتراک شکست این سه اثر فراتر از نمره و نقدها، در یک نقطه کور بنیادین است: ناتوانی در ایجاد «باورپذیری» و «همذات‌پنداری اصیل».

تهران- «مارون» در آتش سفارشی‌بودن، ضعف روایت و شخصیت‌پردازی تک‌بعدی سوخت. در نقطه مقابل، «دختر پری خانم» با تکیه بر جهان‌بینی شخصی کارگردان، جسارت در آمیختن ژانرها و واکاوی پرسش‌های هستی‌شناسانه، پر کشید و در میانه این دو، «زنده‌شور» با بلاتکلیفی میان دوگانه حکم و عاطفه درجا زد، در تقابلی بی‌فرجام مانده و نتوانست از لاک تناقض‌های نمایشی خود فراتر رود.