صدای کار

این جمعیت عظیم، که در برابر پیکر مطهرِ رهبرمان ایستاد، نمادی از پیوند نایافتنی میان دو ملتِ ایران و عراق است؛ دو ملتی که از دیرباز در کورانِ حوادث، بویژه چندسال اخیر در کنار هم ایستاده‌اند و در روزهای مبادا، یار و یاور یکدیگر بوده‌اند.

پیوند میان ایران و عراق، فراتر از مرزهای جغرافیایی، در تار و پودِ مشترکات دینی، فرهنگی و تاریخی تنیده شده است.
این پیوند را می‌توان در تار و پودِ مسیرِ اربعین نیز دید؛ جایی که مردم عراق، با همان اصالتِ تاریخی، از اموال و دارایی‌های خود برای تکریمِ زائران استفاده می‌کنند و با ایثارگری، تمامِ توان خود را برای خدمت به این میهمانان به‌کار می‌گیرند.
که البته این فرهنگ دیرینه از دیرباز در مرام شیعیان عراق بوده که قسمتی از درآمد سالیانه خویش را برای پذیرایی از زوار امام حسین(ع) کنار گذاشته و در کمال سخاوت داشته های خویش را تقدیم می کنند
هر کس هرآنچه دارد:
کودکی آب که نماد کربلا و عاشوراست، تعارف می کند، یکی کفش زوار را پاک می کند، یکی فلافل، یکی خانه اش را برای استراحت زائرین و دیگری کباب و این قصه ادامه دارد و این عین سخاوت است؛ سخاوت یعنی هر کس داشته هایش را در طبق اخلاص می گذارد، همان‌طوری که حسین تمام داشته هایش که جان خود، خانواده‌ و یارانش در راه اسلام و انسانیت تقدیم فرمود.

این سنگ‌تمام گذاشتن در خدمت‌رسانی، نه از روی اجبار، بلکه از روی تکریمِ یک پیوندِ مقدس است.

اما امروز، نوبت به ما رسیده است.
ما ایرانیان، که از این همه محبت و تکریمِ بی‌پایان در خاک عراق بهره‌مند شده‌ایم، موظفیم در مقابل، حرمت این ملت بزرگ را نگاه داریم.
تکلیفی که فراتر از یک ادبِ ساده است؛ وظیفه‌ای برای جبرانِ آن همه سخاوت.

از نقطه صفر مرزی، از پرسنل زحمت کش پایانه ها گرفته تا راننده های وسایل نقلیه و تا بازاری، پزشک، نیروی انتظامی و عوام و خواص باید جواب این احترام را به نحو احسن داشته باشیم

بماند که در هر جامعه‌ای اقلیتی از طرفین حرمت ها را نگه نمی دارند و اخلاق،رفتار، مسلک و مرامشان در چارچوب انسانی و اخلاقی نیست، اما در میان اکثریت باید این معرفت و تکريم طرفین نهادینه شود.

باید در زمان سفر به ایران، با رفتار، کردار و برخوردِ تکریم‌آمیز، نشان دهیم که ما نیز قدرشناس این پیوند هستیم.
ما باید با اخلاق و انسانیتِ خود، این حرمت را حفظ کنیم تا این مسیرِ اصیل، همواره با عزت و احترام، میان دو ملت جاری بماند.