صدای کار

بیش از صد شب است مردم کف خیابان هستند، کف خیابانی که متفاوت بود

بیش از صد شب است که زمین، شاهدِ نوعی متفاوت از حضورِ انسان‌هاست؛ حضورهایی که نه با هیاهویِ تخریب، بلکه با وقارِ ایستادگی، بر پهنهٔ این خاک نقش بسته‌اند.

بیش از صد شب گذشت؛ اما در این حضور نه شیشه ای شکست، نه کلامی برآشفت، نه آتش بر کالبدِ اموالِ مردم افروخته شد و نه خونِ بی‌گناهی در پیِ آشوب، بر زمین ریخت و نه بانک و ساختمانی به آتش کشیده شد

سالها همین مردم در مناسبت های مختلف کف خیابان بودند اما دشنمان خارجی و سرسپردگان داخلی آنها را مردم به حساب نیاوردند، یا آنها را حداقلی، یا ساندیس خور، یا هوش مصنوعی و یا جیره خوار نامیدند و اینبار هم گفتند برای هر شب حضور مبلغی دریافت می کنند!!!

در این میان، معجزه‌یِ اصلی، در سکوتِ ایستادگان نهفته بود؛ همان فرزندانِ انقلاب که در کنارِ «لانچرها» و در کنارِ سلاح‌های خویش، همچون کوهی استوار ایستادند.
همانانی که سال‌ها تلخیِ توهین‌ها را چشیدند، خونِ دل خوردند و در برابرِ کلامِ گزنده، سکوت کردند.
آنان را بی‌آداب، بی‌آموزش و جنگ‌طلب خواندند و سلاح‌هایشان را بی‌ثمر پنداشتند؛ اما ندیدند که همان سکوت، در خود معجزه‌ای نهفته دارد که سرانجام، سایه‌یِ استکبار را به لرزه درآورد
آنانی که حقوقشان … چه بگویم!!!

بالاخره عمو ترامپ آمد!!!
اما نه برای سیطره بر سرزمین ایران
او آمد و زانو زد
در واقع او نیامد
مردم کف خیابان و جان بر کفان پای لانچرها مجبورش کردند که بیاید
او آمد وحتی اگرهم برگردد این آمدن در تاریخ ثبت شد

او آمد …
اما نه برای سلطه، که برای مواجهه با حقیقت
او آمد، اما نه به دعوتِ فریادهای هنجار‌شکن و نه به تکیه‌یِ هیاهویِ اغتشاشگران؛ بلکه به ناچار، در برابرِ اراده‌یِ مردمی که در کفِ خیابان و پایِ سلاح‌ها، حق را بازپس گرفتند.
این آمدن، نه از سرِ میل، که از سرِ تسلیم در برابرِ صلابتِ این ملت بود

این پیروزی، محصولِ شعارهای پوچ یا نظریه‌های منسوخ نیست؛ این میراثِ همان مردمانِ ساده‌زیست، همان بسیجیانِ ایستاده است

دشمن، همیشه سعی کرده است حقیقت را کوچک جلوه دهد.
آنان که ایستادگی را به نامِ جیره‌خواری یا بی‌سوادی و یا دولتی و امثالهم می‌شناسند، هرگز درک نخواهند کرد که چگونه ایستادگی یک ملت، می‌تواند لرزه بر اندامِ قدرت‌های جهانی اندازد

دشمن همچنان هست و شاید اینبار از راه دیگر، از مسیر دیگر و با نقابی دیگر بیاید
هر چند آزموده را آزمودن خطاست لیکن اندکی غفلت چه توسط مسئولین، چه اقشار مختلف مردم جبران ناپذیر است
اگر عدالت را، صداقت را و قانون را سرلوحه ی خود قرار دهیم
اگر از ویژه خواری، تک خوری، رابطه بازی و آقازاده پروری دست برداریم
و اگر وحدت را، تعصب مالکانه را و عرق ملی را بیش از پیش تقویت کنیم، اگر اعتمادها را برگردانیم، بدون شک ایران بر بلندای جهان می درخشد