۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
تهران- «با افزایش ۵۰ درصدی قیمت سوخت در آمریکا، نارضایتی ۶۲ درصدی افکار عمومی و نزدیک شدن انتخابات میان‌دوره‌ای؛ رئیس جمهور آمریکا در تار عنکبوت عواقب اقتصادی و سیاسی جنگ به راه انداخته با ایران گرفتار شده و راهی برای خروجِ مقتدرانه نمی‌بیند.»
۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵
تهران- دیوار بی‌اعتمادی میان تهران و واشنگتن به سبب تجربه‌های متقدم و متاخر تاریخی بلندتر از آن است که بتوان در یک روز و دو هفته و حتی یک‌سال آن را فروریخت و اصرار ایران بر پایان دادن به جنگ و محاصره برای تداوم دیپلماسی، رویکردی منطقی و در عین حال ناشی از همین بی‌اعتمادی است.
۰۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
تهران- مسقط گرچه سال‌هاست، پایتخت آشنایی در مقاصد سفرهای مقامات ایران است اما سفر اخیر وزیر امور خارجه به این شهر و دیدار با مقامات عمانی هم از منظر زمان و هم انگیزه قابل تامل است. سفری که پس از جنگی سخت و در سایه تهدیدات منطقه‌ای آمریکا انجام شد تا از یک سو تاکیدی بر اولویت همسایگان برای ایران باشد و از سوی دیگر نشانه‌هایی از تغییرات در معادلات همسایگی در منطقه.
۰۳ اردیبهشت ۱۴۰۵
تهران- «ایران اعلام کرده است که اگر ایالات متحده مجدداً به آتش‌بس متعهد شود و محاصره دریایی را متوقف کند، تنگه هرمز را باز خواهد کرد و به مذاکرات بازمی‌گردد.»
۳۱ فروردین ۱۴۰۵
تهران- اعلام منطق جنگ و مذاکره ایران از زبان رئیس هیات مذاکراتی، مانیفست تهران در جنگ ۴۰ روزه و مذاکرات آتش‌بس است که به نظر می‌رسد بر مبنای واقعیات موجود از یک‌سو و اصول غیر قابل عبور جمهوری اسلامی ایران، از سوی دیگر بنا شده است.
۲۷ فروردین ۱۴۰۵
تهران- «به نظر من رسیدن به توافق بهترین گزینه است» این گزاره تکراری در بسیاری از اظهارات پراکنده رئیس‌جمهور آمریکا بیش از آنکه نشانه‌ای مثبت از رئیس‌جمهور کشوری باشد که خود را ابرقدرت می‌داند؛ حکایت از چرخه تسلسلی دارد که ترامپ از سال ۲۰۱۶ در آن گرفتار است و تنها راه خروج از آن ساخت اعتماد و احترامی واقعی به ایران و پروسه دیپلماسی است.
۱۱ اسفند ۱۴۰۴
تهران- رهبری آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای که از مقطع حساس پس از جنگ تحمیلی آغاز شد، دربردارنده نقاط عطفی است که هر کدام حاصل تصمیماتی سرنوشت‌ساز از سوی ایشان بود. رهبری که مانع ورود ایران به دو جنگ شد و در نهایت خود در جنگ به شهادت رسید.
۰۵ اسفند ۱۴۰۴
تهران- هویت، عقل و قانون سه عنصر اصلی در تسلیم‌ناپذیری ایرانیان است که برای ذهن آمریکایی ناآشنا با مفهومی چون عزت، علامت سوال و گلایه جدی به وجود آورده است. این گزاره در تهران نه یک شعار مقطعی، بلکه بخشی از چارچوب راهبردی جمهوری اسلامی ایران است.
